Westwaarts – theater de plaats

Posted in theater with tags on January 13, 2013 by krekel

Na een aantal afleveringen van het fantastische rondje Arnhem en afgelopen zomer Prateur, werden we aangenaam verrast door Westwaarts omdat deze voorstellingen van theater de Plaats allemaal in onze eigen buurt werden gespeeld. 3 dagen lang, 6 voorstellingen per dag. Het was geweldig maar ook anders. In deze voorstellingen namelijk géén professionals op de buhne. Met als gevolg dat de artistieke kwaliteit hier en daar nogal tenenkrommend was. Maar daar staat tegenover dat we eindelijk eens allerlei onontdekte plekjes van ons Lombok en Heijenoord konden ontdekken. De kapel van het Elisabethsgasthuis, een woonboot, het magazijn van de slijter, een tuinhuisje tegenover de gevangenis (topvoorstelling), de Sionskerk van de Pinkstergemeente (danseres en bariton met bijzondere kwaliteiten). En ook: op pad met buurtgenoten die je al jaren op afstand voorbij ziet komen. Theater de plaats onder leidng van Albert Hoex is buitengewoon goed bezig. 18 voorstellingen lang heb ik er van genoten. Dat gun je iedere stad.

Dorst – Esther Gerritsen

Posted in boek, leesclub with tags , on December 30, 2012 by krekel

20130118-220512.jpg

Met de leesclub kies je nog wel eens een boek uit louter nieuwsgierigheid. En aangezien de keuze een proces is waarin je ook met je clubgenoten rekening wilt houden, kan dat soms tot het overmoedig negeren van je eigen vooroordelen leiden. Dat is op zich een exercitie die mij soms tot verrassende leeservaringen heeft gebracht. Zoniet bij het lezen van Dorst van Esther Gerritsen. Een roman over een complexe moeder-dochterrelatie. Of een gewild complex lijkende roman over de nogal eenzijdige kijk van een dochter op de relatie met haar moeder. Ik weet het niet. In ieder geval bepaald niet mijn stijl.
Maar wel heel goed voor een fikse discussie in de leesclub. Overall was onze conclusie dat Gerritsen in deze roman heel veel poneert maar er niet in slaagt om tot een goede uitwerking te komen. Karakters en motieven blijven een beetje vaag, er worden sterke beelden opgeroepen maar ze leiden nergens toe. Daardoor blijft het verhaal een beetje hangen. Jammer.

Dagje Amsterdam

Posted in divers, eten, tentoonstelling with tags , , on December 29, 2012 by krekel

Een dagje Amsterdam tussen Kerst en Nieuwjaar. We waren niet de enigen met zo’n briljant idee, dus het was nogal druk in de trein. Maar ook gezellig.

kelleyEerst naar het nieuwe Stedelijk Museum. Je verwacht heel wat, maar als je buiten in de rij staat terwijl toch het grootste deel  van de uitbreiding van het gebouw in beslag wordt genomen door de ontvangsthal, valt het wel een beetje tegen. OK, het ís een gigantische polyester overkapping en binnen is een heel lange roltrap. Maar om nou te zeggen dat er iets spectaculairs is neergezet, nee. Dat komt ook wel doordat je het gebouw benadert op een manier waardoor het nogal onopvallend blijft. Binnen was een tentoonstelling van Mike Kelley, maar daar zaten het gebouw en de vele bezoekers ook een beetje in de weg. Je mist flinke stukken als je niet uitkijkt omdat je gemakkelijk verdwaalt in het Stedelijk. Maar ik moet ook eerlijk toegeven dat ik hoe langer hoe meer de neiging had om vooral ver uit de buurt te blijven bij de installaties met kindergekrijs die bijna de hele expositie overstemmen. Je wordt er nogal neurotisch van.

interieur oosterlingVervolgens koers gezet naar de Pijp. Alle kroegen zaten afgeladen vol, maar met een bijzonder toeval komen we terecht bij café/slijterij Oosterling aan de Utrechtsestraat (sedert circa 1820). Geweldige tent met authentiek interieur en zeer gemoedelijk (gelukkig niet al te gevat Amsterdams) publiek. Goeie plek voor een lekker biertje of uitstekend gekozen wijntjes.

De avond afgesloten bij restaurant L’Ozio aan de Ferdinand Bolstraat met een menu dégustation. Niet duur, potentieel lekkere gerechten, maar helaas nogal liefdeloos  en lauw geserveerd op koude borden vergezeld van matige wijnen. (we waren natuurlijk wel erg verwend na twee dagen uitvoerig thuis koken) Het zoveelste bewijs dat de gemiddelde restaurantrecensie op Iens en Special Bite vooral gebaseerd is op ofwel oude informatie dan wel een eenzijdige beoordeling die vooral op prijs en kindvriendelijkheid en niet op kwaliteit en sfeer gebaseerd is. Wèl een mooie zaak trouwens en een aardige eigenaar.

Anna Karenina – Joe Wright

Posted in film on December 16, 2012 by krekel

kinopoisk.ru Als je Anna Karenina gaat zien, zou je eigenlijk eerst het boek moeten lezen. Aangezien dat nogal een flinke pil is, was ik blij dat ik dat nog niet zo lang geleden gedaan had. Het fijne van het boek is namelijk dat Keira Knightley er niet de hoofdrol in speelt. In de film onmiskenbaar wel.

Maar verder is het een prachtige film, die vooral uitblinkt in zijn geweldig rijke decors en het wel heel originele gebruik van een theatersetting waarin nagenoeg de hele film zich afspeelt. Wat er zo bijzonder aan is, is dat je op een gegeven helemaal niet meer in de gaten hebt of je naar een schouwburgdecor of naar een film zit te kijken. Zelfs bij een weids bloemveld kun je achteraf nog denken dat je als kijker bij de neus genomen wordt.

Theater is natuurlijk ook de metafoor voor het dramatische verhaal van Anna Karenina die wat al te uitbundig voor haar milieu verliefd wordt op een ander. Dat dat gebeurt is niet het probleem, maar dat anderen het kunnen zien. Naast het verhaal van Anna Karenina lopen er parallelle verhaallijnen over verschillende gradaties van waarachtigheid in liefdesrelaties.

Sugar Hill, how sweet it is

Posted in eten on December 7, 2012 by krekel

20121207-172001.jpgWat is er lekkerder dan met goed gezelschap door de eerste verse sneeuw te sloffen door park Sonsbeek. Doorzwerven naar Klarendal, je vergapen aan de bizarre kerstuitstallingen en eindigen bij Sugar Hill. Het gezellige restaurant annex eetcafé waar ze weten wat lekker is.
Na een superambachtelijke antipasti schotel kozen we unaniem voor de huisgedraaide hamburgers. Niet omdat we zo van hamburgers houden, maar omdat je nou eenmaal ooit hamburgers moet eten bij Sugar Hill. In combinatie met verse salade en stevige gepofte aardappels heb je er een goede maaltijd aan. En wat is er dan nog lekkerder: de taart! Wow. Zelfgemaakt in soorten en maten. Ik at de clementine trifle met speculaas. Buikje rond voor een stevige wandeling naar huis, daarna hebben we nog calorieën genoeg voor de rest van het weekend.

Spago brussel

Posted in Uncategorized on November 29, 2012 by krekel

Bij de Italiaan in brussel. Klein restaurantje in de buurt van de St Gorikshallen waar ook mijn fantastische hotel St Gery ligt. Het restaurant heeft een fijne kaart en de uitstraling van een bruin café. Ik eet bruschatta funghi en tagliate di manzo Irlandese. Wel heel bijzonder om in je eentje in een restaurant te zittten. Maar mijn twee buurmannen zijn heel gezellige Antwerpenaren waarmee het meteen klikt.
Het eten is heerlijk, knapperige bruschetta met verse champignons en royaal parmezaan afgemaakt met een vleugje truffel. Manzo lekker mals op een royale salade. Na een koffie met grappa van het huis. Voor 40 euro een perfecte plek, een trattoria zoals er meer zouden moeten zijn. In Arnhem zou ik er iedere week willen eten.
De buurt rond het Goriksplein is sowieso geweldig, het bruist en leeft met royaal keus uit klassieke en hippe tenten. Echt een plek om terug te komen.

20121129-213039.jpg

W.F. Hermans – Nooit meer slapen

Posted in boek, leesclub with tags on November 23, 2012 by krekel

Nooit meer slapen is zondermeer een van de grote Nederlandse klassiekers. Toch trekt de gemiddelde lezer er zijn wenkbrauwwen bij op als je zegt dat je dit boek aan het lezen bent. Nooit meer slapen roept vooral herinneringen op aan de leeslijst op de middelbare school, maar het verdient meer. Wat een genot.
We volgen Alfred Issendorf op zijn toch naar en door Lapland op zoek naar onderbouwing voor zijn stelling dat er op Lapland meteorieten zijn ingeslagen. Het blijkt een tragische tocht te worden doordat iedereen waar Alfred mee te maken krijgt blijkt te handelen vanuit bepaald niet integere motieven. Terwijl Alfred volhardend is in zijn geloof in de goede bedoelingen van zijn begeleider Sibbelee en diens Noorse collega Nummedal, voltrekt zich langzaam, ik kan wel zeggen heel langzaam, het drama van de jonge en naïeve Issendorf die tot het inzicht komt dat eigenlijk niemand deugt. Dit culmineert in een zeer heftige overlevingstocht waarin Issendorf als een held zegeviert, maar zonder dat dit ook maar ergens toe leidt.
Ik heb enorm genoten bij het lezen van dit boek. Vooral van de diepgaande mislukking van de hoofdpersoon en het totale cynisme over de motieven van wetenschappers onder elkaar dat zover wordt doorgevoerd dat je het ook weer niet al te serieus kunt nemen. Maar nog het meest van het precieze taalgebruik van Hermans dat geen moment ouderwets aandoet, maar toch, net als zijn verhalen uit een andere wereld lijkt te komen.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 146 other followers